3 aday 3 fikir

Adayların herbiri bir başka tür demokrasi fikrinin savunucusu...

Seçim kampanyalarında seçmen kararını şekillendiren en önemli etken adaydır, liderdir. Türkiye’nin bugüne kadar hiç yaşamadığı türden bir seçim tipi olan Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, adayların kimliği ve kişiliği daha da belirleyici olacak.

Geçmişte yaşadığımız istisnasız tüm seçimlerde birden çok kişi yarıştı, birden çok kişi kazandı. Genel seçimlerde 450- 550 milletvekili… Yerel seçimlerde binlerce belediye başkanı, on binlerce belediye meclis üyesi, bir o kadar il genel meclisi üyesi …

Şimdi ilk kez, ülke çapındaki tüm seçmenlerin sadece tek bir kazanana oy vereceği seçimler için sandık başına gideceğiz. Bu yüzden de bu seçimde adaylar ve adayların toplam özellikleri, performansları geçmiş seçimlerde olduğundan daha önemli olacaklar.

Aday demek, aslında fikir demek. Seçmenler adayın kimliğine olduğu kadar savunduğu yada temsil ettiği fikre de bakarak karar verecekler. Kampanya boyunca her bir aday rejimi nasıl gördüğünü ve nasıl bir cumhurbaşkanı olacağını bizlere anlatacak ve bizleri ikna etmeye çalışacak.

Adayların pozisyonları

Şu ana kadar adayların öne çıkan pozisyonları ve kampanya fikirleri özetle şöyle:

CHP, MHP, DSP, DYP ve BTP’nin ortak adayı Prof. Dr. Ekmeleddin İhsanoğlu, parlamenter demokrasi ve güçler ayrılığı fikrinin savunucusu. AKP’nin adayı Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, fiili yarı başkanlık  ve güçler birliği fikrinin savunucusu. HDP’nin adayı Selahhattin Demirtaş, özerk yerinden yönetim ve federalizm fikrinin savunucusu.

Adayların kimlikleri, kişilikleri, aileleri, bugüne kadar yaptıkları ettikleri, mesleki başarıları vs. kampanyaların renkli motifleri olacak. Ama her birinin temel rasyoneli ve ana mesajları özetle, yukarıdaki fikirlerin etrafında geliştirilip bizlere iletilecek.

Adayların toplumsal karşılıkları

Adayların toplumsal karşılığı bu kampanyadaki diğer önemli konu. Prof. İhsanoğlu ve Başbakan Erdoğan neredeyse eşit birer blokun temsilcisi olarak yola çıkıyorlar.

Her iki adayı destekleyen partiler, 30 Mart Yerel Seçim sonuçları dikkate alındığında  % 44 civarında birer seçmen bloğuna sahip. İhsanoğlu ve Erdoğan’ın toplumsal karşılığı - en azından kağıt üzerinde - başa baş görünüyor.

Demirtaş’ın arkasındaki siyasi güçlerin ise (HDP ve BDP), toplam % 8’e yaklaşan bir başlangıç oyu var.

30 Mart Yerel Seçimlerine göre % 3.5’luk toplam oy oranına sahip olan SP ve BBP, başlangıçta İhsanoğlu’na yakın dururken, geçen hafta sonu itibariyle daha bağımsız bir pozisyon aldılar. Ne oldu, neden böyle bir karar değişikliği yaşandı bilinmez ama, görünen o ki, mevcut matematikte bu iki siyasi partinin oy tabanı, yarışın başlangıç ayağında fazlasıyla önemli.

Her ne kadar Erdoğan % 44, İhsanoğlu % 44 ve Demirtaş % 8’lik bir siyasi destekle yarışa başlıyor olsa da, seçmen iradesi hiç bir aday için çantada keklik sayılamaz. Yarışın sonucunu kampanyalar belirleyecek.

Her üç aday, 3 farklı demokrasi tipinin savunuculuğunu yaparak sahnede olacaklar. Kampanyada kullanacakları mesajların toplumsal bir karşılığının olması, basitliği, ikna ediciliği ve frekansı çok önemli olacak. Özellikle Prof. İhsanoğlu ve Demirtaş için durum böyle.

Kampanya performansı

Her üç 3 aday fikirleri kadar, önümüzdeki 4 hafta boyunca yapacakları kampanya performansları ve enerjileri ile de yarışacaklar. Şu anda en büyük risk olarak gözüken “yaz sıcağında sandığa gitmeme” eğilimi veya kimi seçmen kesimlerinde hissedilen “sandığı boykot eğilimi” adaylar heyecan yaratabildikleri ölçüde değişebilecek.

Adaylar, profesyonel kampanyalarında söyledikleri kadar miting perfornmansları ve TV programları ile de seçmeni ikna etmeye, motive etmeye çalışacak.

Partiler arası değil, adaylar arası yarış

Her ne kadar adaylar siyasi partiler tarafından aday gösterilmiş olsa da, Cumhurbaşkanlığı kampanyası, geçmişte ülkemizde şahit olduğumuz tüm seçim kampanyalarından daha farklı olacak. Çünkü bu seçim partiler arası değil, adaylar arası bir yarış.

Kendilerini destekleyen partilerin durumu, saha gücü, finansal desteği vb. ne olursa olsun, adayların bizzat kendileri etkin ve yüksek performanslı kampanyalar yapmak zorunda. Performans derken özellikle fikri performansı kastediyoruz. Bu yarış, çok koşanın, çok para harcayanın değil, en doğru argümanlarla seçmeni ikna edenin kazanacağı bir yarış olacak.

Adaylar pozisyonlarına uygun fikirlerini en etkili şekilde ortaya koyabildikleri ölçüde, seçmen bunun partiler arası değil adaylar arası bir yarış olduğu anlayacak. Ancak o takdirde parti blokları arasında seçmen geçişleri mümkün olabilecek. Ve ancak o taktirde bu yarış gerçek anlamını kazanacak.

7 Temmuz 2014 - Radikal/ Yeni Akıl,  http://www.radikal.com.tr/yazarlar/necati_ozkan/3_aday_3_fikir-1200421

3.2 Milyar Dolarlık Kampanya

Amerikan ekonomisi hakkında son iki yıldır hep olumsuz haberler duysak ta, bu ülkenin notu tarihinde ilk kez düşürülse de, ve hatta ikinci bir dip riski giderek daha fazla konuşulur olsa da, 2012 ABD Başkanlık yarışı muazzam bir bütçeyle gerçekleşecek.

Washington merkezli bir medya analiz şirketinin başkanı olan Ken Goldstein’e göre, yeni bir ekonomik krizin görülmesi halinde bile başkanlık seçimlerinin toplam bütçesi 2.5 Milyar Doların altına inmeyecek. Goldstein, başkanlık seçim kampanyasının normal şartlarda 3.2 Dolarlık toplam bütçeye ulaşacağını tahmin ediyor.

Özellikle Cumhuriyetçi başkan adayının kesinleşmesinden sonra TV mecrasına yatırımın artacağı, bununla birlikte 2008 seçimleriyle gücünü kesinlikle kanıtlamış olan sosyal medya ve internet yatırımlarının da katlanacağı tahmin ediliyor. Muhtemelen bu seçimler, internet videolarına yatırımın tavan yapacağı bir yarışa sahne olacak.

Başkan Barack Obama'nın kampanyası bundan iki ay önce 1 milyon bağışçıya ulaşmıştı. Bu sayının defalarca katlanacağı öngörülüyor. Kasım başında Obama kampanyasının Chicago’daki merkezini ziyaret ettiğimizde gördük ki, bu seçimde saha işlerini online olarak organize eden interaktif ekip toplam ekibin neredeyse yüzde 60’ına ulaşmış.

Son iki başkanlık yarışında olduğu gibi, internet hem bağış toplamanın, hem medyanın dikkatini çekmenin ve hem de sahayı örgütlemenin ana mecrası olacak. Toplam bütçenin en az %10’nun internet mecrasına yatırılacağı hesaplanıyor.

Toplam bütçeyi biraz da yarışın ne kadar çekişmeli geçeceği belirleyecek. Şimdiden belli olan tek şey, Cumhuriyetçi Parti’nin, 2008 Başkanlık Seçimlerinde kaybettiği ve geleneksel kalesi sayılan eyaletleri geri almak için muharebeyi kasaba kasaba sürdüreceği.

Bir Seks Tüccarı Nasıl Milletvekili Seçildi?

3 Temmuz 2011 tarihinde yapılan Tayland seçimlerinde en renkli kampanyalardan birini bir "KIZGIN ADAM" yaptı. Adamın gerçek adı Chuwit Kamolvisit. Hikayesi de, kampanyası da çok renkli...

Chuwit ülkenin en prestijli masaj salonları zincirinin eski sahibi. Masaj salonlarının adları çok renkli: Copacabana, Victoria’s Secret , Honolulu, High Class, Emanuelle, Juliana... Anlayacağınız, beyefendi sadece insan psikolojisini değil, markalamayı da iyi bilen, bu işten devasa servet kazanmış bir eski pezevenk, ülkenin eski seks kralı!

(Chuwit kendisiyle birlikte milletvekili seçilen 3 arkadaşıyla, seçimden sonra basına konuşuyor. Tabi ki, çok sevdiği ve kampanyasında da kullandığı köpeği de yanında!)

Chuwit’in Ticari Kariyeri

Chuwit bugün 49 yaşında. Hongkong’lu bir baba ve Tayland’lı bir annenin oğlu. Amerika’da bir kaç üniversiteye devam etmiş, ama hiç birinden mezun olmamış. Chuwit Tayland’lıların tersine Hıristiyan inanca sahip. Amerika’da yaşadığı öğrencilik deneyiminden sonra ülkesine dönünce, ilk işletmelerini kuruyor. İnsanların hayatta aslında neyin peşinde koştuklarını da Amerika’da öğrendiğini söylüyor. Kendisine iki çocuk veren Amerikalı eşinden boşanmış.

Her ne kadar Tayland deyince herkesin aklına seks gelse de, ülkede para karşılığı seks yani fuhuş, illegal. Polis ve devlet, olan biteni görmezden geliyor. Resmi kaynaklara göre ülkede 300.000 seks işçisinin çalıştığı genelevler birer masaj salonu. Bu tuhaf yapı, polisler için muazzam bir rüşvet kapısı demek. Çünkü, biri polisleri kızdırdığında masaj salonunu derhal basıp “fuhuş yapılıyor” iddiasıyla kapatmak onların elinde.

Chuwit eski günlerinde...

İşte Chuwit böylesi bir iklimde işletmelerini kuruyor. Polislerle kırışa kırışa işini büyütüyor. Polislere, emniyet müdürlerine kendi salonlarında kişiye özel hizmetler veriyor, Rolex’ler hediye ediyor, milyonlarca dolar rüşvet dağıtıyor. Chuwit imparatorluğu böylece ortaya çıkıyor. Öyleki, 1990’larda 18 yaşın altındakiler de dahil olmak üzere 600’den fazla kız Chuwit için mesleklerini icra ediyorlar.

Saadet Zincirinin Sonu

Bu mutluluk zinciri 2003’e kadar sürüyor. O tarihte, Chuwit artık bir çeşit "dokunulmaz" haline geliyor. Her yerde tanınıyor, resmi güçler tarafından korunuyor. O da artık kendi bildiğini yapmaya karar veriyor.

2003 ortalarında barların, çamaşırhanelerin ve turizm şirketlerinin bulunduğu 10 Numaralı Sokak adıyla bilinen, kendi mülkiyetindeki bir bölgeyi yıkıp kendine yeni salonlar inşa etmek üzere kiracılarını çıkarmak istiyor. Normal yollardan sonuç alamayınca 600’e yakın adamla meydanı basıyor, binaları yıkmaya kiracıları dövmeye başlıyor. Olay ayyuka çıkınca polis Chuwit’i zorbalıktan tutukluyor. Polisin bu tavrı Chuwit'in çok ağırına gidiyor. Bir ay sonra kefaletle özgür kalınca, Chuwit yıllar boyunca verdiği rüşvetleri, rüşvet alan polislerin isim ve rütbeleriniaçıklıyor. Çok sayıda yüksek rütbeli, yüzlerce de düşük rütbeli polis görevden alınıyor.

Polis’in suyuna gitmezsen...

Tabi bu andan sonra olanlar oluyor. Polis adamımız Chuwit’e savaş açıyor. Chuwit’in masaj salonları teker teker basılıyor, banka hesaplarına el konuluyor. Dahası, 18 yaşından küçük kızları çalıştırmaktan aleyhinde davalar açılıyor. Allahtan kızların sahte kimlik kullandıkları kanıtlanıyor da (!) Chuwit beraat ediyor. Ama artık polis Chuwit’e göz açtırmıyor. Chuwit başedemeyeceğini anlayınca salonlarını satmak zorunda kalıyor.

Seks Tiranının Demokrasiyle İmtihanı...

Chuwit, polise yönelik itirafları sayesinde, Tayland basınınca 2004 yılında "Yılın Adamı" ilan ediliyor. O gazla, rüşvete karşı mücadele etmek için siyasete girmeye karar veriyor ve First Thai Nation adıyla kendine ait ilk partisini kuruyor. (Size de First National Bank’tan esinlenmiş gibi geldi mi?)

2004 sonunda Bangkok valiliğine aday oluyor. 300.000’i geçen oyla (toplam oyların %16’sı) üçüncü oluyor.

Chuwit'in 100 milyon Baht harcayarak yaptığı turistik Chuwit Garden'in girişi...

Bu arada 3 yıllık bir dava sonucunda Chuwit ve 130 suç ortağı bar alanlarını yıkma olayından suçsuz bulunuyor. Chuwit bunun üzerine 10 Numaralı Sokağı 100 milyon Tayland Bahtı harcayarak Chuwit Garden haline getiriyor.

İlk Siyasi Başarı

2005 yılındaki genel seçimlere 60 gün kala Chuwit’in kurduğu ve lideri olduğu First Thai Nation Partisi (İlk Tai Milleti Partisi) ilebir başka küçük parti olan Chart Thai Parti ittifak yapıyor. Chuwit, ittifak yaptığı partinin listesinden parlamentoya girmeyi başarıyor. Ancak Tayland Anayasa Mahkemesi 2006’da milletvekilliğini iptal ediyor. Gerekçe: Milletvekili adaylarının seçimlerden en az 90 gün önce bir siyasi partiye katılmış olmaları gereği.

Chuwit, aynı yıl bir radyo programına başlıyor; programı arayan halkın derdini dinliyor, onlara çareler öneriyor, Tayland'ın kurtuluşunun rüşvetin sona erdirilmesinde olduğunu vaaz ediyor. Yani Taylandlılar için bir çeşit Marko Paşa algısı yaratıyor.

2008’deki yerel seçimlerde -bu kez bağımsız- aday olduğu Bangkog valiliği yarışını yine üçüncülükle tamamlıyor. Chuwit bu kampanya sırasında bir kez daha yapacağını yapıyor ve programına konuk olduğu bir TV sunucusunu, kendisine sorduğu soruyu beğenmediği için canlı yayında dövüyor ve yeniden medyanın ve halkın gündeme oturuyor.

Tayland’ı Sev Partisi ve 3 Temmuz Seçimleri

"Siyasetçiler korkar ama, Chuvit asla! "

"Rüşvetin başını ezeceğim!"

2010’da bu defa Rak Thailand (Love Thailand: Tayland'ı Sev) isimli tek kişilik yeni bir parti kuran Chuwit Kamolvisit, 3 Temmuz 2011 Genel Seçimlerinde büyük sürpriz yaparak Tayland Parlamentosunda 4 sandalye birden kazanıyor. Seçim kampanyasında kendini protest bir aday ve anti-rüşvet mücahidi olarak konumlandırıyor. Siyasete atıldıktan 7 yıl sonra Tayland siyasetindeki iki ana akım partiye inanmayan, ülkedeki siyasi düzeni protesto edenlerin oylarını elde etmeyi başarıyor.

Kampanya Stratejisi : Kızgın Adam Chuwit

Chuwit’in kampanyası pek çok siyasi analiste göre 3 Temmuz Genel Seçimleri'nin en renkli, en ironik, en dramatik ve en hatırlanan kampanyası.

Chuwit kendini bu kampanyayla KIZGIN ADAM olarak konumladı. Nedenini soranlara, “Politikacılar şaklabana döndü, ben buna karşıyım. Siyaset ciddi bir iştir, ciddiyet ister” diye cevap veriyor ve devam ediyordu : “Eski işim ve siyaset neredeyse aynı. Ama siyaset eski işimden daha kirli. Rüşvet Tayland’da yaygın kültür gibi. Ben de aynı bir masaj salonu gibi siyasetteki bütün pislikleri temizleyeceğim.”

Chuwit Kampanyasından Örnekler:

"Eğer Chuwit’i seçerseniz, Tayland’ın neresinde olursanız olun, rüşvete karşı durmuş olursunuz."

"Hangi yöne gidiyorsunuz!"

"Hangi yöne gidiyorsunuz? Hükümet sadece kendine çalışıyor."

"Yolunuzu daha kaç kere kaybedeceksiniz? Siyasiler sadece kendilerine çalışıyorlar."

"Siyasetçiler kendilerinin dürüst olduklarını söylediklerinde, halk nasıl mutlu olabilir ki?

"Siyasetçiler olmasa da köpekler sadıktır."

"Siyasetçi dediğin bebek bezi gibidir. Sık sık değiştirmezsen kirlenir."

"Biliyorum politikacılardan bıktınız.

Ama rüşvetin belini kırmam için sandık başına gidin ve bana bana oy

verin."

"Tayland’ı seviyorsanız, yanlışa yanlış deyin, doğruya doğru!"

Tayland’ın ilk kadın başbakanı

Geçtiğimiz Pazar günü, Tayland’da genel seçimlerden muhalif Pheu Tai (Tai’ler İçin) Partisi tek başına iktidar olacak bir zaferle çıktı.

Liderliğini 41 yaşındaki bir iş kadını olan Yingluck Shinawatra’nın yaptığı Pheu Tai Partisi, 500 sandalyeli parlamentoda 265 koltuğun sahibi oldu.

3 Temmuz Genel Seçimleri ile, Tayland demokrasi tarihinde ikinci kez bir siyasi parti tek başına iktidar oldu. Aslında Tayland siyaseti çok parçalı. Bir koalisyonlar ülkesi olarak biliniyor. Bu seçimle birlikte Tayland tarihinde ilk kez bir kadın başbakanlık koltuğuna oturdu.

Türkiye ve Tayland…

Tayland pek çok konuda Türkiye’yi andırıyor. Siyaset bizdeki gibi gerilimli. Bizdeki gibi siyaset denince akla, siyaset sayesinde zenginleşen siyasetçiler geliyor. Toplum siyaset yüzünden bizdeki gibi kutuplara ayrılmış. Ve Tayland’da da bizdeki gibi sık sık partiler kapatılıyor; askeri darbeler yaşanıyor.

Geçen hafta Başbakan seçilen Yingluck Shinawatra, siyasete bir kaç ay önce girdi. Çünkü Shinawatra soyadı Tayland seçmeni için çok tanıdık.

Siyaset ve Shinawatra Ailesi

Yingluck Shinawatra’nın babası da, eski bir siyasetçi. Eski bakan, eski milletvekili. Shinawatra ailesi en az 50 yıldır ülkenin zengin ailelerinden biri.

Yingluck’ın abisi Thaksin Shinawatra güçlü bir işadamı ve 2001- 2006 arası ülkenin başbakanıydı. Abi Thaksin 2006’da başbakan olarak yurtdışında bir resmi gezideyken, “siyaseti kişisel zenginliğini artırmak için kullandığı iddiasıyla” askeri darbe ile görevden uzaklaştırılmıştı.

Thaksin Shinawatra’nın partisi Tai Rak Tai (Tai’ler Tai’leri Sever) kapatılmıştı. Ayrıca, Thaksin seçimlere hile karıştırmak suçlamasından 2 yıla mahkum edilmişti. Thaksin Shinawatra o gün bugündür Tayland’a giremiyor. Ama halk hala onun ülkeye dönmesini bekliyor.

Bununla birlikte, Thaksin Shinawatra, 2008’de yeni bir siyasi parti kurdurdu. Fakat o parti de (aynen bizdeki gibi) yüksek mahkeme tarafından kısa sürede kapatıldı. Bunun üzerine Thaksin, Pheu Tai Partisi’ni kurdurdu. Özetle, 3 Temmuz seçimlerinin galibi olan Pheu Tai Partisi, Thaksin’in kurduğu üçüncü parti.

Yingluck Shinawatra Nasıl Kazandı?

2006’daki askeri darbeden sonra, ordu yeniden sivil yönetime izin verdi. Ama, 2008-2010 arası Tayland şiddet

in yükseldiği bir ülkeye dönüştü.

Örneğin, 2010 yılında hükümet karşıtı protestolara ordu müdahale etti. Olaylarda 90 kişi öldürüldü, 50’den fazla kişi kayboldu ve 2.100 kişi yaralandı.

İşte, Tayland bu trajedilerden kısa bir sure sonra yeniden özgür seçimlere gitmiş oldu.

Yingluck Kampanyasında strateji olarak ulusal uzlaşma vaadini kullandı. Bağımsız “Hakikat Komisyonu” ve “Tayland Uzlaşma Komisyonu” kuracağını vaadetti.

Yingluck, seçim kampanyasında (aynen bizdeki gibi) bir Tayland 2020 Vizyonu tanımladı. Bu vizyona uyumlu ekonomik vaadleri sıraladı. Örneğin, 2020’de yoksulluk sona erecek. Şirketlerden alınan vergiler 2013’e kadar % 30’lara kadar indirilecek. Günlük asgari ücret 300 bahta, üniversite mezunlarının asgari ücreti ayda minimum 15.000 bahta yükseltilecek. Çiftçiler mikro kredilerle desteklenecek, vs vs…

Yingluck Shinawatra (yine aynen bizdeki gibi), her ilkokul öğrencisine ücretsiz internet erişimli TABLET BİLGİSAYAR dağıtacağını ve bilgisayarlı eğitime geçeceğini vaadetti.

Yingluck'un vaadlerine seçmen inandı çünkü, kendisi abisinin kurduğu ve sahibi olduğu Tayland'ın en büyük GSM operatöründe CEO olarak görev yapmıştı. Bu görevi sırasında şirketi muazzam şekilde büyütmüş ve yabancılara 2.1 milyar dolara satmayı başarmıştı. Yani, hem teknolojiyi, hem ekonomiyi iyi bilen, kendisini kanıtlamış bir iş kadınıydı.

Dünyanın diğer demokrasilerinde olduğu gibi, seçmen hem uzlaşmaya, hem de umuda oy verdi; Yingluck’a abisinden sonraki en büyük seçim galibiyetini armağan etti.

Yingluck her ne kadar abisine özel bir af yasası çıkarmayacağını söylese de, Thaksin Shinawatra şimdi Tayland’a dönebilmek için Dubai’de gün sayıyor.

Obama'nın 2012 Kampanya Stratejisi

12 Haziran genel seçimleri yüzünden dünyada olup bitenlere biraz uzak kaldık. Oysa önümüzde dünyanın yakın geleceğini belirleyecek bir kaç seçim var. Bunların başında Amerikan ve Fransız başkanlık seçimleri, Rusya ve Almanya parlamento seçimleri geliyor.

Muhtemelen bunların içinden 2012 Amerikan Başkanlık seçimleri çok daha fazla önemli olacak ve çok daha fazla konuşulacak.

Daha şimdiden, gerek Amerikan kamuoyunda, gerekse dünya kamuoyunda Barack Obama'nın yeniden seçilip seçilemeyeceği çokça konuşuluyor.

Pek çok uzmanın, analistin ve siyasi iletişim yorumcusunun üzerinde mutabık olduğu düşünce Başkan Obama'nın "Sağlık Reformu" hariç, şu ana kadar pek bir varlık gösteremediği şeklinde. Buna rağmen Obama'nın ikinci kez başkan seçilmesi yine de büyük olasılık.

İkinci kez aday olupta kazanamayan başkan nadir

Amerika'da ikinci dönem için aday olupta kazanamayan başkan sayısı çok az. Bunlardan biri meşhur "Johnson Mektubu" nedeniyle bizde hakettiğinden fazla bilinen Lyndon B. Johnson'dı. Johnson kendi partisi içinde yeniden aday olmayı bile başaramıştı. Bir diğer örnek George W. Bush'un babası George Bush'tu. Baba Bush, Clinton'a karşı kaybetmişti.

Obama'nın kazanacağına inananların sağlam bir gerekçeleri de var: Başka güçlü bir alternatif yok. Cumhuriyetçi kampta iki yıl öncesinin kasıp kavuran Tea Party hareketi gücünden çok şey kaybetti. Sarah Palin tam bir hayal kırıklığı çıktı. vs, vs...

Obama yine erken başladı

Biz Türkiye'de 12 Haziran Seçimleriyle meşgulken, Obama kampanyası start aldı. Kampanyanın ilk filmleri, taban hareketi için ilk faaliyetleri başladı. Obama bir taraftan 2008 kampanyasında yaptığının benzeri kampanya araçlarını kullanırken, diğer taraftan da yeni araçlar geliştiriyor.

Yeniliklerden biri, yola çıkarken yani, Nisan sonunda 2012 kampanya stretejisine ait brief'in internet kanalıyla paylaşılması oldu. Obama'nın yeni kampanya yöneticisi Jim Messina'nın kendi ağzından kampanya stratejisi şöyle:

Açıkça anlaşılacağı gibi, Obama Kampanyası Amerikan tarihindeki en büyük taban hareketini bir kez daha örgütlemeye hazırlanıyor. Bir başka deyişle, Obama kampanyası bir kez daha rakiplere değil, seçmene zaman ve önem vermek üzere yola çıkıyor.

"Yes, We Can" videosu

Barack Obama, 2008 başında Demokrat Parti içindeki aday adaylığı yarışında New Hampshire önseçimlerinden sonra bir konuşma yaptı. Konuşmanın başlığı "Yes, we can" şeklindeydi, yani "Evet, yapabiliriz/ Evet, başarabiliriz". Bu konuşma çok sayıda Obama gönüllüsünün yaratıcılığını tetikledi.

Bunlardan biri de Black Eyed Peas grubunun lideri Will.I.am 'dı. Will.I.am, bu videoyu Bob Dylan'ın oğlu Jesse Dylon, eski FCB ajansın başkan yardımcısı Mike Jurkovac ile birlikte yarattı.

Scarlett Johansson, John Legend, Nicole Scherzinger, Aishia N. Taylor ve Tatyana Ali gibi pek çok ünlü herhangi bir bedel almaksızın bu videoda rol aldılar.

Yes, We Can videosu, dijital medya, müzik ve 21. yüzyıl siyasetinin bir karışımıydı.